محتاج به حديث سرور أنام - صلى الله عليه ( 1 ) وآله الكرام - هم نباشد وبه اين زعم فاسد مانع كتابت وصيت آن حضرت گردد ; ومخاطب اين افاده خلافت مآب را خلاف حق صريح وعين ضلال قبيح دانسته ، آن را پس پشت انداخته ، تنها قرآن را چه ، ذكر قرآن را مع حديث هم براي هدايت كافى نداند ، وضرورت احكام سلطان بر ملا ثابت گرداند ! فحسبنا قول المخاطب المرتاب ردّاً لهفوة ابن الخطاب ، القائل بحسبية الكتاب ، الرادّ على سيد الأطياب ، صلى الله عليه وآله الأنجاب . وهرگاه حسب افاده مخاطب نهى قرآني واحكام أحاديث براي هدايت مردم وانزجارشان از قبائح كافى نباشد بلكه احكام سلطاني مىبايد ، پس وجوب نصب امام عقلاً ، وكمال حُسن واشتمال آن بر مصالح جمّه عظيمه به كمال بداهت ظاهر گرديد ; وغايت شناعت ادعاى اسلاف ناانصاف سنيه [ در مورد ] اشتمال نصب امام بر مفاسد وقبائح ظاهر شد . مقام تدبر است كه مخاطب به اهتمام تمام ضرورت احكام سلطاني ثابت مىنمايد وآن را به مرتبه [ اى ] مهم مىپندارد كه به مقابله آن احكام قرآن وحديث را بي مصرف مىگرداند كه اخفاى آن را مستحسن مىداند ونسبت ‹ 1501 › احكام را صرف به نفس سلطان مشتمل بر نكته لطيفه وموجب عمل مردم به آن مىنمايد ; وعلماى قوم أصل وجود امام را مشتمل

--> 1 . در [ الف ] ( عليه ) افتاده است .